İlhan Berk, Hâmid’in malûm libidosunu şiire usulca, incelterek aşılar. Gerilimli bir cinsellik biçiminde ama hep ulaşılabilir -ya da az önce ulaşılmıştır. İkisini bir ele alınca zihnimin Dante katına şu düşüyor: Değil mi ki ikisi de hiç genç olmamıştır ve isteseler de istemeseler de efendileri kalacaktır acemilik. Libidinal bağlamda hiç yaşlanmamanın cezasını şiirsel bağlamda hiç ustalaş(a)mamaya…

yaşam, okumamayı çok iyi bilmek gelen ırmaktan gürüldeyen taşın neden çatlak ve  üzerine kan oturduğunu.  göl saatleri’ni tutuyorum, çılgınlık bir çocuğun evi ve uzun  mezarlar görür unutursa diye dirim susuzluğunu.

Charles Swann’la erken yaşta tanışmak, acılarımı katlanılabilir ve eşli hâle getirmiştir. Bir benzerini yaşayan var mı diyedir düşündüğüm durumların çoğunda, Swann’ın bunu zaten yaşamış olduğunu bilirim ve bir kılavuza danışır gibi onu ziyaret ederim.

Oktay Rifat’ın şiiri bir fısıltı bile değil, büsbütün susku’nun imgesidir. Çobanı, akrebi, gecesi, ölümüyle büyük bir sessizliğin toplamı. Çok eski bir resme, uzun zaman sonra açılan albümden alıp bakmak gibi.

Komet’in bitmeyen şiirini bitiriyorum, Komet için: Komet öldü.