I bunumu dağlayan bir tül var. küçük sara sesleri, eksik kökler, faretinli, kırışan.  halep çıbanı, tuz kavisleri.  kuzgunî derilerin öpüşüldüğü akşam kara taflan ve sür görmemiş ibran.* II sağır sınır merhemin hiçine sızan ağu-cenin.  sıra sinik sessizliğin dul bir titrer ayin batımın solunu. bulanacağı bilinir seine’in hırıltısı apollinaire’in eli.** *yağmursuz bir kente düşmek dilin.  **kumdan…

Demir Özlü kendini sürmeseydi, yazısını sürdüremezdi. Fiziksel olarak sınırın dışına çıktı ama sınırlılığı kaldı. Kendini sürdükten sonra sürdürdüğü yazı ise, sürdürülmemesi gereken bir biçimde aynı ime dayandı. İmlerin -aslında öngörülebilen- ihaneti dolayısıyla bu dayanma estetik olmayan bir tekrarda kaldı. Bu bakımdan Demir Özlü farklı kentlerde aynı Beyoğlu düşünü görüp yaşadı ve üst üste onlarca kez…

parçalı kız âşıkları, incirden bir giyit. tavan arasında yürüten ses kuşu. eski ağum ve rastlantıyı. sura vurmuş üç kalkana kesili adı. humma renkleri duyuyorduk. bir adı ölümdü o halkın biz ilk oyduk kırı mı geçmişti bir at geceydi, anlayamıyorduk.  kurşun bir esir oluyor suskun topuktan geçen. artık dönülmeyen. ve büyüyor arp, lirbilmez tellere geçiyoruz ırsî…

âşık ya da hayran olunan bir erkek, bunun bilincini taşıyorsa karşılık vermeme hakkını öyle inceliksiz kullanır ki; ona aşık olan kadın, aşkını taşımayı sürdürürken bu karşılıksızlığın intikamı için tohumlar ekmeye başlar, bunun sonucunda ikili arasındaki denge yavaş yavaş tersine çevrilir. düşmüş bir melek gibi hınçla oradan oraya koşturan erkek, âşık ya da hayran olunacak bir…

su yüzüne çıktı mı tehlikesiz olan (denizin ince bir derisi vardır).  oğullarının etlerinden yerdi ve demir döven bir aygır.  ama cenazesi kır çok adamlı.  on bir yıl kör yaşadı. bakısızlığa gecenin kanadı umusunu yakıştırmış.  alım adlı bir çiçeği vardı derler.