Büyük kentlerin birinde, -şimdi o kent yıkılmış ve deniz taşmıştır- yaşadığın yılların hatırı sayılır bir kısmına tanıklık ettim. Şimdi, doğduğun; göğüne anlamlı ve yarı cehaletle ilk baktığın, hani bir sevgilinin olduğunu söylediğin ilk, sağrısı yırtılasıya koşan atlarla gelerek konduğu atalarının bu toprak parçasında, seni kazmaya geldim. Ölümünü ilan eden o kasabalı, kaba saba, sakallı adamın…

tenin, uzun ikindilerin kızaran göğünü onarırdı uzanmanla. ısı küçümen odalarım, kır kışı. tuzdan bir bıçak elimde elin. eskiyen resimler ama ne yanlışlık.  kuzgunlara parçalatıyorum duyumu, bilin. lethe.  sinsi çanlarla yürüyor gece. tuzdan bir bıçak açığımda elin. gölgesini arşınlayan kanadı yontuyor içeride. kendi sesinde kısılan bir kuş. araladığın kapılar uzaklaşman evler içre.  art niyette öldürüm kırık…

uzak ülkesinde evlerin, günleri bir bir kıran ormanım. köklerinde tilki inleri. geceni kanımla ovardım senin. uykusuz, ürkek çalıydı gece, ten.  tekinsiz yaprakları gitmek olan o kent.  sezerdin eskil bir düşü bağlayıp boynuna, beyaz köpürtüsü ağır uykularla yunan denizi. cesur bir sabahtan kurulmuş dünya. adımlıyorum göğsünde bir kurt gibi direngen.  vurulmuş çobanın yığıldığı o bent. 

bir katana dövülür uğultusu ormanın. atılır bir taş uzağa. sinek kızlarıyla büyümüş. yarı kolları kesiktir. sinsice suya iner. elinde kara bir tahra.  sürgünlüğün iç yılları.  eksik anılardan kurulu bir kıskançlıktır, önümüze yol koyan o yol. yılgın, köz parçalayan kadın almış sonları da. bilinmezlik kozları büyütmüş. elinde kuşkugötürür bir tahra. bütün kargışı yorgun tahta arabalara.  sessizlikle…

Saygıdeğer beyefendi, yaklaşık bir hafta önce buraya aldığım yazınız, yazı dünyasında büyük yankı uyandırmadı. Eğer amacınız bu idi ise, yanlış bir ‘put’a baltalar savurarak boşa yordunuz o yalnız kalem tutmuş kollarınızı. Varsayalım ki H.S. Nevi diye bir adam hiç yaşamadı. Bugün memleketimizde yazdığı nenlere bakarak “yazmasaydı da olurdu” diyebileceğimiz yüzlerce kimse yok mu? Hem siz…