“bütüncül bir düzende döner dünya,tecim, ipek, kefen, yitim; sanrılı.uzaklara gider kaybolduk -tanırız,yazmasında soluk bir yüz, bir kadın,büyür ağaçlar, kimi aşılar tutmaz, kurur tarla-ama bütüncül bir düzenle dönmeye devam eder dünyadeniz her gece yükselir, açar -nedeni yok ki- sardunya.” H. S. Nevi’nin kırk dört yıl önce öldüğü evde buldum bu şiiri. Belki bir taslak. Ortak bir…

Yılın bu günlerinde, yirmi yıldır üstüne yağan yağmurların pasını hızlandırdığı, esas renginin ne olduğunu artık yalnız anımsayanların bilebileceği bahçe kapısı; her yıl ona sadece birkaç günlüğüne, rengini bilmeden ve aslında bunu merak bile etmeyecek bir topluluğun uğradığı, şenlikli zamanlar yaşar. Bu günlerde; çocukluğumun hatırlayabildiğim ilk anlarından şimdiye dek bulundum, yaşadıkça da bulunacağım. Bir ayini andıran…

WordPress’e hoşgeldiniz! Bu sizin ilk gönderiniz. Blog yayınlama yolculuğunuzda ilk adımı atmak için düzenleyin veya silin.